Κινητή γιορτή

If you are lucky enough to have lived in Paris as a young man, then wherever you go for the rest of your life, it stays with you, for Paris is a moveable feast.
—Ernest Hemingway to a friend, 1950

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009: Nuit Blanche. Μέχρι τις τέσσερις το πρωί γυρνούσαμε στους δρόμους για να προλάβουμε την τέχνη. Προηγουμένως δε, είχαμε πάει στο θέατρο οι θεο-δεν-έχουμε. Και ρωτώ: Πώς να κάνει μετά τη θεραπεία του ο μετανάστης χωρίς το σωστό το κανάλι; Γιατί κάθε άνθρωπος έχει μάθει στα σκουπίδια της πατρίδας του αγαπητέ. Δεν μπορεί με τα ξένα, δεν έχει αποτέλεσμα,το λέω και το δηλώνω. Όπως έλεγαν και οι παλαιοί, Τατιάνα από τον τόπο σου.
Και αφού είπα τον πόνο μου, εδώ μπορείτε να δείτε ένα πολύ μικρό δείγμα της τέχνης που φάγαμε με το κουτάλι.

Υ.Γ Γιώργο ευχαριστώ και πάλι για το βιβλίο

Le chemin articule / Sociedad Psicogeografica de Salamanca

We must cultivate our garden / Nathan Coley

Don't leave the lights on / Rune Guneriussen

Don't leave the lights on

Ήρθαμε για την κληρονομιά

Το προηγούμενο ΣΚ είχαμε εδώ στας Ευρώπας τις μέρες της κληρονομιάς. Οι Γάλλοι ως γνωστόν έχουν μεγάλη κληρονομιά και τους αρέσει να τη δείχνουν. Για δύο μέρες άνοιξαν τα πάντα, από το σπιτάκι της Κάρλας και του Καρλίτου μέχρι πρεσβείες και υπουργεία. Ενα μεσοσπονδύλιο δίσκο τον αφιερώσαμε σε αυτόν τον ιερό σκοπό και voila τα αποδεικτικά στοιχεία. Ελπίζω και στην Αθήνα να την δείξουμε την κληρονομιά μας μια μέρα. Γιατί κληρονομιά κύριοι δεν είναι μόνο η Ακρόπολη. Εγώ προτείνω του χρόνου, πρώτα ο θεός, να ανοίξουμε τις εφορίες και τα υπουργεία (το Οικονομικών κατά προτεραιότητα) να δείξουμε κι εμείς τις ομορφιές του τόπου μας. Και το χιούμορ μας επίσης.

carnivore (mon coeur s’ouvre a ta voix)

Αγοράσαμε φυτά για το σπίτι. Το ένα σαρκοφάγο. Nepenthes alata ή ventrata γιατί κάπου διάβασα ότι το alata είναι πολύ σπάνιο και συνήθως σου πουλάνε ventrata για alata. Καλά, εμάς δεν μας νοιάζει, αρκεί να τρώει κουνουπάκια. Ελπίζω να του αρέσει εκεί που το βάλαμε και να μην μας αρπάξει κανένα χέρι από τα νεύρα του.

Καθώς γράφω αυτές τις λίγες γραμμές, ακούμε όπερα. ‘Samson et Dalila’ του Camille Saint-Saens. Οχι δεν αποτρελλάθηκα, κάνω εκπαίδευση γιατί με περιμένουν τα χειρότερα. Αυτά είναι τα εύκολα και μάλιστα η συγκεκριμένη όπερα κατέβηκε στο μυαλό του Κ την ώρα που ακούγαμε το καινούργιο album των Muse. Ναι, μάλιστα των Muse. Και ναι κυριοικυρίες (έτσι το λένε οι Γάλλοι, που τον έχουν τον πολιτισμό δεύτερη φύση) ο εξυπνάκιας χτύπησε πάλι. Οποιος το βρει κερδίζει πλούσια δώρα.

Vincennes en Anciennes

Citroen

Jaguar

Mon tour Eiffel

Κάλλιο αργά…

H συνέχεια της ιστορίας έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση αγαπητέ και μοναδικέ μου αναγνώστη. Έπρεπε όμως να τακτοποιηθώ σε έναν καναπέ πριν μπορέσω να γράψω τη συνέχεια της Μεγάλης Περιπέτειας. Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα. Είναι 7:30 το πρωί του Σαββάτου και γράφω από Τον Καναπέ που βρίσκεται στο Aπαρταμάν που μένουμε, στο Απαρταμάν με Α κεφαλαίο, στο Απαρταμάν που τελικά μετά από πολλά βάσανα και πολλούς κόπους καταφέραμε να νοικιάσουμε. Κάθομαι εδώ, γράφοντας και πίνοντας τον καλύτερο καφέ στο Παρίσι. Και εδώ να σημειώσω ότι αν η εύρεση Απαρταμάν είναι δύσκολη έως και αδύνατη, το να φτιάξεις τον καλύτερο καφέ στο Παρίσι είναι το πλέον εύκολο γιατί, δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, τούτοι εδώ μπορεί να έχουν τη μία από τις δύο καλύτερες κουζίνες στον κόσμο αλλά τον καφέ δεν τον έχουν. Ούτε τα δημητριακά τα έχουν. Ούτε τη λεμονάδα. Αλλά για αυτά τα καυτά ζητήματα θα μιλήσω κάποια άλλη στιγμή.
Ξύπνησα λοιπόν από τις 7 κάτι που δεν συμβαίνει ποτέ τις καθημερινές για εντελώς προφανείς λόγους δηλαδή για τον εξής έναν: τις καθημερινές πρέπει να πάω στη δουλειά και όταν πρέπει να πάω στη δουλειά δεν έχω καμμία διάθεση να σηκωθώ από το χάραμα. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στο διάστημα που μεσολάβησε από τότε που έγραψα τελευταία φορά, ξεκίνησα τη δουλειά, γεγονός που αποτελεί από μόνο του μια καινούργια Παρισινή Περιπέτεια που όμως, και με το συμπάθειο δηλαδή, δε θα τη χαραμίσω για να τη διαβάσεις μόνο εσύ μοναδικέ μου αναγνώστη. Θα τη γράψω μυθιστόρημα να τη διαβάσει το παγκόσμιο να μου δώσει και το βραβείο και το χρήμα. Ας πάρω όμως την ιστορία από εκεί που την άφησα, μια και η τάξις αποτελεί μια ωραιοτάτη και χρησιμοτάτη συνήθεια.
Είχα μείνει λοιπόν εκεί που ο κύριος Γυροβολιάς μας έχει πάρει τα λεφτά και μας έχει αφήσει στο δρόμο δηλαδή σχεδόν στο δρόμο γιατί τελικά καταφέρνουμε να μείνουμε για λίγο καιρό ακόμα στη Cite U μέχρι να βρούμε μια κάποια άλλη λύση. Η ιδέα ότι θα έπρεπε να ξαναρχίσουμε το ψάξιμο για απαρταμάν μας προκαλούσε τάσεις φυγής, κρίσεις πανικού και άλλα τέτοια ευχάριστα συμπτώματα. Μία συνάδελφος του Κ μας πρότεινε το απαρταμάν ενός μπάρμπα της σε μια πολυκατοικιάρα έξω από μια πόρτα, που αυτό στα Παρισινά σημαίνει έξω από τα όρια της πόλης. Πήγαμε μια βόλτα να εντοπίσουμε το απαρταμάν αφού η συγκεκριμένη πόρτα βρίσκεται κοντά στη cite. Περπατήσαμε κανένα εικοσάλεπτο και για πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να δω τον περίφημο περιφερειακό που διαχωρίζει το Παρίσι από την κόλαση. Που εμένα δηλαδή η κόλαση μου είναι πολύ οικεία γιατί εκεί έμενα. Τί σχέση έχω εγώ με την περίεργη αυτή πόλη με τα σπίτια Haussmannien και τα pierre de taille; Καμμία απαντάω μόνη μου. Εγώ στο χωριό μου είχα λεωφόρο, κίνηση, θόρυβο και συνεργεία αυτοκινήτων. Όμως άνθρωπος είμαι κι εγώ και ο άνθρωπος ως γνωστόν είναι ζώον που εύκολα καλομαθαίνει. Μετά λοιπόν από τόσους μήνες ψαξίματος εντός των ορίων της πόλεως του φωτός είδα την πολυκατοικιάρα και σκιάχτικα. Αν όμως αυτό ήταν τον κισμέτ μας, που έλεγε και ο μπαμπάς μου; “Πάρε παιδί μου το απαρταμάν κι έξω από την πόρτα”, τον άκουσα να μου λέει.
Ενώ είχαμε κλείσει το ραντεβού για να το δούμε και μέσα το απαρταμάν στην πολυκατοικιάρα του Γαλλικού Νέου Κόσμου, η Κ, η φίλη του Κ, είδε μια αγγελία στη δουλειά της για ένα απαρταμάν στο ενδέκατο διαμέρισμα. Τηλεφωνήσαμε φυσικά για να πάμε να το δούμε χωρίς καμμία προσδοκία μια και το ενδέκατο μας άρεσε συνεπώς δεν είχε καμμία πιθανότητα. Η πεποίθησή μου αυτή ενισχύθηκε όταν είδαμε το διαμέρισμα. Πάραπολύωραίοκαιμεγάλο. Στο δεύτερο όροφο ενός πολύ ωραίου κτηρίου με ασανσέρ, αν το πιστεύεις μοναδικέ μου αναγνώστη. Με δύο (2) υπνοδωμάτια. Με κουκέτα στο ένα υπνοδωμάτιο, σαν και αυτή που ήθελα όταν ήμουν μικρή, με γραφείο από κάτω που είναι σα να διαβάζεις μέσα στο παπούτσι του Μούγερ. Με κουζίνα κανονική, στην οποία χωράνε άνετα δύο άνθρωποι μην σου πω και τρεις, με ντουλάπια και με απ’όλα. Με μπάνιο κανονικό. Με ντουλάπες. Και τελευταίο και χλιδάτο: Με ηλεκτρικό νιαγάρα. Να εξηγήσω, επειδή εσύ δεν ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη από τέτοια χαϊλίκια, ότι η λεκάνη είναι στην πρίζα και αντί να τραβάς την αλυσίδα και να πέφτει το νερό, χαϊδεύεις ένα μπουτόν μεταλλικό. Το γεγονός αυτό φαίνεται να αγχώνει εξαιρετικά την ιδιοκτήτρια που μας εξήγησε πάνω από τρεις φορές με τί τακτ οφείλουμε να χειριζόμαστε το εν λόγω μπουτόν.
Η ιδιοκτήτρια είναι η Γιούλια από την Αυστρία. Η Γιούλια αγόρασε αυτό το απαρταμάν όταν ήρθε στο Παρίσι και τί εστί ενοίκιο. Η Γιούλια φαίνεται καλή κοπέλα με δύο (μόνο) βασικές εμμονές: Το ηλεκτρικό καζανάκι και το ξύλινο πάτωμα. Μόλις μπήκαμε στο απαρταμάν, μας ζήτησε να βγάλουμε τα παπούτσια μας γιατί το ξύλινο πάτωμα “είναι καινούργιο και χαράζει εύκολα”. Προς θεού, όχι τακούνια. Μα εμείς δεν φοράμε τακούνια σκέφτηκα. Πού να τα βρούμε τα τακούνια; Ούτε οι φίλοι μας φοράνε τακούνια. Φοράνε; ρωτώ. Δεν φοράνε βέβαια. (ελπίζω να ελήφθη το υπονοούμενον). Επιπλεόν αν χρειάζεται κυρία Γιούλια μου πού και πού να περπατάμε με τα χέρια για να ξεκουράζεται το πάτωμα, εμείς και μπαλέτο έχουμε κάνει και γιόγκα, κανένα πρόβλημα. Η Γιούλια μας είπε επίσης ότι το απαρταμάν το είχε δει ήδη άλλο ένα ζευγάρι. Οι μελλοντικοί νοικάρηδες, σκέφτηκα. Δεν πτοηθήκαμε. Διηγηθήκαμε όλες μας τις περιπέτειες με ελαφρό τρέμουλο στο κάτω χείλος και παρακαλέσαμε τη Γιούλια να επιλέξει Εμάς αφού την κοιτάξαμε πολλές φορές με βλέμμα πληγωμένου ζώου. Φύγαμε αφού συμφωνήσαμε σε όλα, ήτοι να μπαίνουμε στο απαρταμάν με τα παπούτσια στο στόμα και να χαιδεύουμε το καζανάκι (σιγά το πράμα, άλλοι κάνουν πολύ χειρότερα).
Στο δρόμο της επιστροφής προσπαθούσαμε να σκεφτούμε τί άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε για να αυξήσουμε τις μηδενικές πιθανότητες να μας δώσει η Γιούλια το απαρταμάν. Μετά τσακωθήκαμε με τον Κ επειδή μου είπε ότι είχε τη φανταστική ιδέα να κάνει το παπούτσι του Μούγερ αποθήκη για τις κούτες του. Εκλαιγα για καμμιά ώρα στο γειτονικό παρκάκι και φαντασιωνόμουνα τους άστεγους της γειτονιάς να πίνουν το φτηνό κόκκινο κρασί τους στα κολωνάτα ποτήρια του Κ.

Στεφάν-ανφάς-προφίλ

Η Μεγάλη Δευτέρα έφτασε. Της Μεγάλης εβδομάδας και της Μετακόμισης. Ξυπνήσαμε το πρωί και φτιάξαμε τα πρώτα μπαγκάζια, μια βαλίτσα και ένα σακκίδιο, και ετοιμαστήκαμε να πάμε να πάρουμε τα κλειδιά του απαρταμάν. Το ραντεβού ήταν στις 10 το πρωί. Φτάσαμε φυσικά στην ώρα μας, δηλαδή νωρίτερα, στη στάση του μετρό Sully-Morland (Συλί παιδί μου όχι Σάλι) και αρχίσαμε να περπατάμε προς το σπίτι σέρνοντας και τα μπαγκάζια μας. Όλα είχαν κανονιστεί τέλεια δηλαδή ο Κ τα είχε κανονίσει τέ-λει-α. Τη Μ.Τρίτη θα ερχόντουσαν τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ, τη Μ. Τετάρτη τα πράγματα του Κ από το Λονδίνο και τη Μ. Πέμπτη οι γονείς του Κ, που όμως ούτως ή άλλως είχαν αποφασίσει να μείνουν σε ένα κοντινό ξενοδοχείο. Επίσης τη Μ. Τετάρτη θα έπρεπε να εγκαταλείψουμε τη cite.
Περάσαμε το μεγάλο δρόμο και φτάσαμε στην οδό του Οπλοστασίου που θα γινόταν πια ο καινούργιος μας δρόμος. Ο Κ σταμάτησε μια πόρτα πριν, στο 13, να βρει τον κωδικό της εισόδου. Μπερδεύτηκα προς στιγμήν και σκέφτηκα ότι δεν μου αρέσει καθόλου που θα μένουμε στο 13 γιατί ένα 13 και ένα 1-3 όπου έμενα δεν μου άφησαν και τις καλύτερες εντυπώσεις. Η σκέψη βεβαίως, εκτός από ψυχιατρικώς ύποπτη ήταν και άκυρη, που λένε και τα νέα τα παιδιά, γιατί φυσικά δεν θα μέναμε στο 13 αλλά στο 11. Ο Κ προχώρησε παραπέρα κι εγώ χάρηκα που δεν πρόλαβα να πω την μπούρδα μου. Πλησιάσαμε την εξώπορτα και ο Κ κοίταξε τα νούμερα για να χτυπήσει τον κωδικό. Το μάτι μου έπεσε σε ένα χαρτί που ήταν κολλημένο στο τζάμι και έγραφε κάτι στα Γαλλικά. Είπα ωχ πριν προλάβω να διαβάσω. Ο Κ πλησίασε, διάβασε, κοκκάλωσε. Τον κοίταξα και με κοίταξε και κάναμε ωχ ή κάτι άλλο που δεν το θυμάμαι. Το χαρτί έγραφε ότι αν ήρθατε για το σπίτι του κυρίου Γυροβολιά, πρόκειται για απάτη και να πάτε στο αστυνομικό τμήμα στην οδό τάδε μου. Εγραφε επίσης ότι άλλοι 11 άνθρωποι την είχαν πατήσει.
ΕΙΧΕ ΣΥΜΒΕΙ. Αυτό που είχαμε φοβηθεί, είχε συμβεί και ήταν μπροστά στα μάτια μας. Δεν είχε συμβεί κανένα μετεωρολογικό φαινόμενο. Ούτε από τα σύννεφα πέσαμε, ούτε κανένας ουρανός μας ήρθε στο κεφάλι. Συνέβη αυτό που είχαμε συζητήσει λιγα λεπτά αφού είχαμε υπογράψει το συμβόλαιο και είχαμε δώσει το τσεκ στον Γυροβολιά. Η διαίσθησή μας ήταν ολόσωστη μόνο που τελικά την γράψαμε στα παλιά μας τα παπούτσια. Κι αυτό ήταν το χειρότερο.
Πήραμε τα μπογαλάκια μας και επιστρέψαμε στη cite για να τα αφήσουμε. Δεν θυμάμαι τη διαδρομή. Επιστρέψαμε στον τόπο του εγκλήματος και συνειδητοποιήσαμε ότι το αστυνομικό τμήμα ήταν ακριβώς απέναντι. Πήγαμε. Στην υποδοχή (ναι εδώ η αστυνομία έχει και υποδοχή. Πρώτα σε υποδέχονται και μετά σε δέρνουν) ήταν μια κοπέλα που κατάλαβε αμέσως για ποιο πράγμα πηγαίναμε. Είχαν πάει ήδη για τον ίδιο λόγο άλλοι 29 νοικάρηδες. Ηρθε ένας αστυνομικός και μας οδήγησε σε ένα δωματιάκι για να δώσουμε κατάθεση. Πριν προλάβουμε να κάτσουμε μας έδειξε τον κύριο Γυροβολιά σε ωραιότατες φωτογραφίες ανφάς-προφίλ. Στην ανφάς πόζα κρατούσε και ένα νούμερο, όπως Χόλλυγουντ. Είπα ότι ναι, αυτός είναι και το στομάχι μου ανέβηκε λίγο προς τον οισοφάγο μου. Η κατάθεση δεν κράτησε πολύ, εδώ η αστυνομία έχει μπει στον 21ο αιώνα και έτσι ο αστυνομικός δεν έγραφε με στυλό και μπλάνκο αλλά στον υπολογιστή και μάλιστα με τα δύο χέρια. Δεν καταλαβαίναμε και πολλά από αυτά που μας έλεγε ο κυρ-αστυνόμος. Όταν το παρλάρουνε γρήγορα το Γαλλικό παθαίνω ημικρανία. Αγώνα κάναμε για να καταλάβουμε τα μισά. Μάθαμε ότι το κανονικό όνομα του σεσημασμένου Γυροβολιά έχει μόλις δυο συλλαβές περισσότερες από το καλλιτεχνικό και ότι αυτά τα ωραία τα συνηθίζει για να βγάζει τον επιούσιο και το αι-φόουν. Ο αστυνόμος εκτύπωσε ένα αντίγραφο της κατάθεσής μας και μας το έδωσε. Σκέφτηκα να το πλαστικοποιήσω και να γυρνάω στα λεωφορεία και στο μετρό και να λέω “έπεσα θύμα απάτης, ελεήστε με”.
Μετά την κατάθεση στο αστυνομικό τμήμα, ο K άρχισε να παίρνει τηλέφωνα για να ακυρώσει τα πάντα. Μετά την εκατοστή προσπάθεια συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν αργία και ο μόνος που υπήρχε περίπτωση να μας απαντήσει ήταν το κόκκινο αυγό.
Για λίγες μέρες ο Κ τηλεφωνούσε σε δικηγόρους, μεταφορείς, γονείς, αφεντικά. Οι άνθρωποι μας έδιναν τα σπίτια τους για να μείνουμε, τις αποθήκες τους για να βάλουμε τα πράγματά μας, ρώταγαν αν χρειαζόμαστε λεφτά. Τελικά καταφέραμε να ακυρώσουμε τις μεταφορές και τις παραγγελίες, η cite μας άφησε να μείνουμε για τρεις εβδομάδες ακόμα στο δωμάτιο. Ετσι, μέχρι να βρεθεί μια λύση δεν θα χρειαστεί να μείνουμε στο μετρό που έχει κάτι αρουραίους να με το συμπάθειο. Ασε που δεν είμαστε και μαθημένοι στο φτηνό κόκκινο κρασί.
Συνεχίζεται…

Hommage à la Cité U

Sweet Home

Χτες καταλήξαμε στα IKEA έπιπλα που θα αγοράσουμε. Πηγαίναμε για κλασικό Βαράγκη αλλά μετά είδαμε ότι θα τον βαρύνουμε το χώρο, που ναι μεν είναι ατελείωτος αλλά σχεδόν νέοι αθρώποι είμαστε μην το κάνουμε και μαυσωλείο το απαρταμάν του κυρίου Γυροβολιά (έτσι λένε τον ιδιοκτήτη σε ελεύθερη μετάφραση). Οι προκλήσεις ήταν μεγάλες. Αρχικά ο Κ πήγε στο απαρταμάν να μετρήσει με τη βοήθεια του κυρίου Γυροβολιά γιατί εγώ ήμουν στην Αθήνα, να κάνω λίγες εισπνοές με σκόνη Σαχάρας που κάνει καλό στο άσθμα και λίγη ψυχοθεραπεία στην εφορία. Αν δεν πάω εγώ στην εφορία τουλάχιστον μια φορά το εξάμηνο με δένουνε χειροπόδαρα, δεν το ρισκάρω.
Επέστρεψα λοιπόν στην πόλη μας και ο Κ είχε σχεδιάσει τα δύο δωμάτια με τις σωστές διαστάσεις σε χαρτί με τετραγωνάκια (δεν έχουμε μόνο δύο δωμάτια αλλά θα ξεκινήσουμε με τα δύο που βρίσκονται στην ανατολική πτέρυγα και μετά θα προχωρήσουμε στη δυτική γιατί εμείς οι πλούσιοι δουλεύουμε με σύστημα). Εντάξει δεν είχε μιλιμετρέ χαρτί το οποίον είναι πράγματι τραγικό αλλά έδωσα τόπο στην οργή και δεν είπα τίποτα. Μου είπε ότι είχε βρει τις ιδανικές θέσεις για τα έπιπλα (ναι καλά) και μου ζήτησε να κάνω κι εγώ το ίδιο. Μου εξήγησε ότι τέσσερα τετραγωνάκια είναι ένα μέτρο (περιττό, θα το καταλάβαινα από μόνη μου). Δέχτηκα την πρόκληση.
Την Ιδανική λύση θα την έβρισκα Εγώ. Ξεκίνησα λοιπόν με χαρά να κόβω χαρτάκια-καναπέδες και μόλις είχα φτιάξει τον τριθέσιο, μια σκέψη πέρασε από το δαιμόνιο μυαλό μου και ένα πονηρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου. Τον Κ τον είχα για πλάκα, τον είχα πατήσει χάμω, τον είχα ντροπιάσει και δεν χρειαζόμουν πλέον τις γνώσεις και τις δεξιότητες που είχα αποκομίσει,παιδί ακόμα, από την αλίστου μνήμης εκπομπή “Μην το πετάς”. Θυμήθηκα ότι είχα κατεβάσει στο Βασιλάκη ένα εύκολο και φυσικά τζαμπέ πρόγραμμα που λέγεται Sweet Home. Bingo! Μου πήρε πολύ λίγο να το μάθω (κάτι ώρες δηλαδή και έπαθα και το αυχενικό αλλά μπρος στην εξυπνάδα τί είναι ο πόνος;). Κατάφερα να σχεδιάσω το χώρο σε ένα κανονικό παραλληλόγραμμο αφού πρώτα είχα περάσει από ωραιότατα τρίγωνα και κυρίως ακανόνιστα σχήματα κάθε είδους. Το πρόγραμμα ταυτόχρονα κάνει 3D απεικόνιση και έχει και virtual επίσκεψη στο χώρο που όμως μου έφερε μια αναγούλα οπότε την παράτησα. Μόλις όμως είχα καταφέρει να φτιάξω το χώρο με ολόισιους τοίχους και ετοιμαζόμουν να τοποθετήσω τα έπιπλα, συνειδητοποίησα ότι έπρεπε να φύγω γιατί είχα ραντεβού με τον Κ να πάμε να βγάλουμε κάρτα για τους σινεμάδες. Εκανα σέιβ και έφυγα. Ηξερα ότι είχα νικήσει. Είπα στον Κ ότι είχα μεγάλες εκπλήξεις και όταν με ρώτησε αν βρήκα την ιδανική λύση απάντησα ότι βρήκα την ιδανική τεχνικά λύση. Αμ πώς.
Όταν γυρίσαμε πίσω του έδειξα το σχέδιο και το πράγραμμα με περηφάνια, δηλαδή του έδειξα τους τέσσερις τοίχους του σαλονιού (το υπνοδωμάτιο δεν το είχα προλάβει).
Μόνο αυτό έκανες; Με ρώτησε.
Τί θα πει μόνο; απάντησα. Εγώ έκανα κόπο κύριε. Τώρα δεν έχουμε παρά να τοποθετήσουμε τα έπιπλα και να διαλέξουμε.
Δε μου φάνηκε πολύ ενθουσιασμένος. Από τη ζήλια του, σκέφτηκα.
Κάθισε πάντως και το φτιάξαμε το σχέδιο στον υπολογιστή και μάλιστα φτιάξαμε και εναλλακτικά σχέδια για να διαλέξουμε. Καταλήξαμε στην Ιδανική λύση. Που εντελώς συμπτωματικά ήταν ακριβώς ίδια με αυτήν που είχε σχεδιάσει ο Κ στο χαρτί του. Με το μαρκαδόρο. Αντε μωρέ τον εξυπνάκια.

April

Πασχαλίτσες στο Νυμφαίο

Hereditary weakness
thursh
loss of money
a false statement
morbid dependency
staggering sickness
champerty
megrims
paranoia
an overdose
imprisonment
instable furniture

σημείωση του αντιγραφέα: Ολα τα άλλα τα δέχομαι. Και φυλακή να πάω και παράνοια να πάθω και κατάθλιψη. Σιγά τα δύσκολα. Αυτό το τελευταίο όμως δεν μπορώ να το καταπιώ με τίποτα. Στον Απρίλιο βρήκες να το γράψεις αυτό κύριε Εδουάρδε μου; Τί πλάκες είναι αυτές; Κι εμείς πότε δηλαδή να τα αγοράσουμε τα έπιπλα; Στα πατώματα να τη βγάλουμε Πασχαλιάτικο;