Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου
Ενα Σάββατο του Αυγούστου στο μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Είναι η πρώτη Τετάρτη του μήνα και οι πολεμικές σειρήνες ηχούν στο Παρίσι. Έχω πολύ καιρό να γράψω εδώ και από τότε η ζωή, για άλλη μια φορά, αναποδογυρίστηκε σαν πιτσιρίκι που κάνει κατακόρυφο: με το κεφάλι κάτω και τα πόδια πάνω. Αυτό το κόλπο το έχω κάνει τόσες φορές πια που έχει εξελιχθεί σε πραγματικό ταλέντο.
Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε κάτι που γράφω τώρα (μεγάλο, φιλόδοξο και κυρίως θεοπάλαβο). Μιλάω ελάχιστα γι’ αυτό γιατί ντρέπομαι. Σσσσ. Αυτός είναι ο λόγος που δεν έγραφα εδώ: Κάποια στιγμή προς το απόγευμα, από το γράψιμο ο εγκέφαλός μου καίγεται και αδειάζει.
Χτες όμως, η φίλη μου η Σ μου έβαλε φιτιλιές. Μου έστειλε να δω το blog της Tavy Gevinson.
Η Tavi είναι πλέον ένα σούπερ-διάσημο κοριτσάκι 14 χρονών που διαβάζεται από 4 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο (!), πάει στις επιδείξεις μόδας και φωτογραφίζεται με τον Yohji Yamamoto. Η Σ μου έγραψε ότι οι γονείς της δεν είχαν ιδέα για το τι έκανε μέχρι που ζήτησε την άδειά τους να εμφανιστεί στους NY Times.
Διάβασα το blog, ομολογώ κάπως επιπόλαια στην αρχή, και μου φάνηκε χαριτωμένο και έξυπνο. Μέχρι που έπεσα πάνω σε αυτό το βίντεο όπου η Tavi καλείται να μιλήσει σε κοινό ενηλίκων.
ΦΡΙΚΑΡΑ
και αποφάσισα τις σκέψεις που έστειλα στη φίλη μου να τις μεταφέρω και εδώ:
Μα τί δουλειά έχει ένα δεκατριάχρονο με τον Alexander Mac Queen; αναρωτήθηκα στο πρώτο mail που της έστειλα. Και γιατί το αναγκάζουν να μιλάει έτσι μπροστά σε ένα κοινό μεγάλων που βάζει τα γέλια μόλις χάνει τα λόγια της;
Εγώ τα φοβάμαι τα παιδιά-θαύματα και γενικά νομίζω ότι τα δεκατριάχρονα πρέπει να παραμένουν δεκατριάχρονα δηλαδή να τρώνε παγωτό χωνάκι, χωρίς να τα φωτογραφίζουν ουρλιάζοντας το όνομά τους. Γιατί μετά γίνονται σαν τον Jackson τον Μιχάλη.
Η φίλη μου, που είναι που είναι πιο έξυπνος και ανοιχτός άνθρωπος από εμένα είχε κάποιες εύλογες αντιρρήσεις στα παραπάνω οπότε ακολούθησε και ένα δεύτερο mail όπου έγραψα πάνω-κάτω:
Νομίζω ότι κανένα παιδί από μόνο του δεν επιλέγει (ούτε μπορεί: υπάρχουν νόμοι που το προστατεύουν) να γυρνάει γύρω γύρω σαν τον ελέφαντα στο τσίρκο. Επιμένω: Ενα παιδί πρέπει να ζει σαν παιδί. Αυτά είναι έργα γονιών. Βλέπουν ότι τα παιδιά τους έχουν ένα χάρισμα (αναμφισβήτητο) και ξεφεύγουν· άλλοι από καθαρή πρόθεση να βγάλουν χρήματα και άλλοι από καθαρή αφέλεια. Με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάνουν τα παιδιά τους εμπόριο, με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα (ειδικά οι Αμερικάνοι τα έχουν αυτά τα ταλέντα, γι’ αυτό ανέφερα τον Jackson τον Μιχάλη που πράγματι ήταν ένα παιδί θαύμα και ναι, είχε αυτούς τους γονείς που είχε: με τη λάμψη στο μάτι).
Επίσης, για μένα, το να λατρεύεις τον Alexander Mc Queen στα 14 είναι πρόβλημα για πολλούς λόγους. Θα αναφέρω μόνο έναν, έτσι για παράδειγμα: όταν ένα κορίτσι στα 14 επιθυμεί ένα παπούτσι ή ένα ρούχο που κάνει 2000 ευρώ (λέμε τώρα) στα 30 τί θα κάνει αν δεν έχει πολλά λεφτά; Αυτού του είδους η μόδα απευθύνεται σε ανθρώπους με πολλά λεφτά· συνδέεται περισσότερο με το χρήμα παρά με τη δημιουργία (δεν ξέρω κανέναν απολύτως τρόπο να αποκτήσεις έστω και ένα τσίτι του Alexander αν δεν έχεις χοντρό πορτοφόλι). Όχι;
Στο βίντεο που έχω επισυνάψει παραπάνω, αυτό που είδα εγώ, ήταν ένα χαριτωμένο και έξυπνο κοριτσάκι, που στεκόταν με δυσκολία πάνω σε χοντρά πλαστικά παπούτσια και έχανε τα λόγια του (στην αρχή του βίντεο ο παρουσιαστής ζητάει από την Tavi ένα σχόλιο για κάτι που είχε γράψει στο blog της και το καημένο τραυλίζει από το άγχος. Φυσικά δεν καταφέρνει να πει το “έξυπνο” που περιμένει να ακούσει ο παρουσιαστής -ο οποίος μοιάζει με προαγωγό. Αν αυτό δεν είναι παιδική κακοποίηση δεν ξέρω τί είναι παιδική κακοποίηση).
Το blog της Tavi είναι γεμάτο ονόματα, μαγαζιά και προϊόντα. Αυτό εμένα αυτό μου φαίνεται από ύποπτο έως τρομακτικό. Κάπου γράφει:
> The Marc Jacobs sunglasses are from Louise and I added them because I like imagining that this outfit’s character has one pair of sunglasses they just pair with everything. They don’t totally go but it’s nice to set things off. Speaking of Marc, I stopped in the Chicago store the other day and the people were so cool.
speaking of Marc???
Αν αυτό το παιδί έγραφε χωρίς να έχει συνδεθεί τόσο με αυτήν την τεράστια βιομηχανία, αν δεν το έβλεπα σε επιδείξεις μόδας να το φιλάνε σταυρωτά οι μοντέλες, ναι, θα το έβλεπα αλλιώς. Αλλά ειδικά στην Αμερική όλοι ξέρουμε ότι κάτι τέτοιο είναι πρακτικά αδύνατο. Όλα μετατρέπονται σε εμπορικό προϊόν. Υπό αυτές τις συνθήκες το μόνο που καταλαβαίνω ότι μπορεί να κάνει ένας γονιός που αγαπάει το παιδί του είναι να το προστατέψει από όλον αυτόν τον παραλογισμό.
Επειδή είσαι ξεχωριστός δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις τροφή για τα θηρία.
Είμαι συντηρητικός άνθρωπος και έχω και ένα αριστερό παρελθόν που έλεγε και ο Παπαδόπουλος στους Απαράδεκτους.
Αυτές είναι οι σκέψεις που ήθελα να γράψω πρωτομηνιάτικο και θα ήταν χαρά μου να διαβάσω τις δικές σου μοναδικέ μου αναγνώστη. Επίσης υπόσχομαι να είμαι πιο συνεπής και να γράφω συχνότερα από μια φορά το εξάμηνο.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς να ευχηθώ Καλή rentrée (που λένε και οι Γάλλοι με λύσσα).
Υ.Γ αφιερωμένο στην κουμπάρα που αποφάσισε (με δική της ευθύνη) αγαπητέ μου αναγνώστη να σου κάνει παρέα.
Είναι πράγματι θλιβερό να χάνουν έτσι κάποια παιδιά την πιο τρυφερή τους ηλικία.
Είχα καιρό να σε διαβάσω, είχα παρακολουθήσει όμως όλη την περιπέτειά σας με το σπίτι. Εύχομαι να συνεχίσεις να γράφεις, πραγματικά μου αρέσει πολύ να διαβάζω το ιστολόγιό σου.
Φανή, σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια.