Λέγκω
Εμείς είμαστε νονοί. Όχι της νύχτας· κανονικοί νονοί. Δηλαδή όχι κανονικοί νονοί ακριβώς διότι εγώ το έχω πει το Πιστεύω και μάλιστα απ’έξω και χωρίς να πιστεύω ούτε κατά διάνοια ενώ ο Κ υπήρξε περισσότερο τίμιος και ούτε Πιστεύω είπε ούτε τίποτα. Υπό αυτήν την έννοια η Κ είναι το βαφτιστήρι μου και ο Μ είναι το αβάστιστο του Κ, και τα δύο πάντως ετών οκτώ πάνω-κάτω, δεν ξέρω αν με παρακολουθείς γιατί εγώ συχνά με χάνω. Τις προάλλες λοιπόν πήγαμε στις Γκαλερί-του-πανικού για να πάρουμε τα Χριστουγεννιάτικα δώρα – για το βαφτιστήρι μου εγώ, για το αβάφτιστό του ο Κ (με παρακολουθείς είπαμε έτσι;). Είχαμε αποφασίσει ότι ήρθε και για τα δύο η ώρα των Lego. Ανεβήκαμε λοιπόν στον όροφο με τα lego όπου και μείναμε περίπου τρεις ώρες, προσπαθώντας να αποφασίσουμε τί θα πάρουμε στον Μ, τί στην Κ και τί σε εμάς. Καταλήξαμε πρώτα στα δώρα των βαφτισμένων-αβάστιστων (προς τιμή μας) και μετά στο δικό μας εξοχικό σπίτι που βλέπεις και στη φωτό το οποίο επιτέλους θα φιλοξενήσει το κακόμοιρο ζευγάρι της φωτογραφίας που τόσους μήνες έμενε στο τροχόσπιτο. Το ζευγάρι φαίνεται κέρδισε το λόττο διότι προσφάτως απόκτησε και καινούργια βιλίτσα με μπλε σκεπή και αυτοκίνητο κόκκινο κάμπριο που περιέργως πουλιέται μαζί με κίτρινο τηλεφωνικό θάλαμο, για ποιό λόγο θα σε γελάσω.
Μόλις έμαθα ότι η Ε, η μαμά του Μ, δεν πιστεύει ότι οι νονοί αγοράζουν Lego για τον εαυτό τους (στον Μ αυτό δεν έκανε καμμία εντύπωση, διότι τα παιδιά έχουν αντίληψη). Ένα μήνυμα έχω να στείλω στην κουμπάρα μου: Αμα θες αυτοκίνητο κόκκινο κάμπριο βιάσου γιατί έχει μείνει μόνο ένα κουτί.
